یکی از موضوعات حائز اهمیت در سنجش تشخیصی شناختی فقدان مطالعاتی در زمینه ساخت آزمون های تشخیصی به منظور پیشبرد اهداف تشخیصی شناختی است. طی سالهای اخیر محققین تلاش کرده اند تا نتایج آزمون را به صورت کاربردی تر برای دانشجو و معلمان فراهم کنند و نتایج را فراتر از نمره میانگین ارائه دهند تا دانشجو بتواند به وضعیت درسی خود بهبود بخشند.به همین منظور این مطالعه به تدوین یک آزمون خواندن و درک مفاهیم بر اساس چهارچوب شناختی پرداخته است. ابتدا مهارتهای لازم برای پاسخ دهی به هر سوال شناسایی و سپس یک ماتریس کیو برای شناسایی رابطه بین هر سوال و مهارتهای مورد نیاز ساخته شده است. درنهایت این آزمون برای تشخیص نقاط قوت و ضعف 1986 دانشجو دانشگاه تهران برگزار شد و از مدل فیوژن برای بدست آوردن گزارش خرد نیمرخ تسلط آزمودنی در مهارت استفاده شد. نتایج بدست آمده می تواند برای بازخورد تشخیصی تکوینی دانشجوها مفید واقع شود.

مقدمه: سنجش تکوینی می تواند فرایند یاددهی و یادگیری را بهبود بخشد. این نوع از سنجش به همراه ارائه بازخورد اثربخش، فرایند پیوسته و مستمری است که شواهد کارآمدی در خصوص میزان دستیابی به پیامدهای یادگیری در راستای اصلاح یا بهبود عملکرد یادگیرندگان فراهم می آورد. روش کار: در این مطالعه مروری عبارات کلیدی مورد نظر شامل Formative Assessment، Electronic Formative Assessment، Digital Formative Assessment، Computer Assisted Formative Assessment، Feedback، Meaningful Feedback، Cunstructive Feedback، Educational Feedback، Formative Feedback، Effective Feedback و Medical Education در مطالعات در دسترس پایگاه های اطلاعاتی بین المللی مانند Scopus، Eric، ProQuest، Google Scholar، PubMed، Wiley Online Library، ScienceDirect و Web of Science در بازه سال های 2010 تا 2020 میلادی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج: در مجموع 59 سند به عنوان مرتبط ترین مطالعات مورد ارزیابی و بررسی قرار گرفتند. یافته ها حاکی از آن بود که استفاده مستمر از سنجش تکوینی و ارائه بازخورد اثربخش منجر به تاثیرات کارآمدی در فرایند یاددهی و یادگیری می شود. نتیجه گیری: سنجش تکوینی نتایج مثبتی بر یادگیری داشته و با ارائه بازخورد اثربخش، تفاوت چشمگیری در کیفیت فرایند یاددهی و یادگیری ایجاد می نماید. در واقع، بازخورد اثربخش حلقه ارتباطی بین سنجش تکوینی و یادگیری می باشد و یکی از عناصر بسیار مهم در ارزیابی یادگیرندگان است که منجر به کارکرد سنجش به عنوان ابزاری برای یادگیری می گردد.

ارزیابی بعنوان فرآیند اندازه گیری یادگیری به معنای عام و سنجش توانایی زبان آموزان در حیطه آموزش زبانهای خارجی امروزه ماهیت و هدف متفاوتی به خود گرفته است بطوریکه از آن به عنوان ابزاری برای پیشبرد فرایند یادگیری یادگیران تحت عنوان "ارزیابی تکوینی"سود برده می شود. در راستای راستی آزمایی و تحقق چنین هدفی از ارزیابی، 90 زبان آموزایرانی زبان انگلیسی به دوگروه آزمایشی و یک گروه کنترل تقسیم شدند ودر جریان اجرای یک دوره آموزشی مکالمه-محور آموزش زبان انگلیسی، این گروه ها بترتیب بطور متناوب در چندین مرحله در معرض دو نوع ارزیابی تکوینی تحت عناوین "ارزیابی بازخورد فرازبانی" و "ارزیابی اصلاح شفّاف"قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل یک سویه و چندسویه واریانس داده ها نشان داد که گروه بازخورد فرازبانی عملکرد بهتری نسبت به گروه کنترل داشته است. باتوجه به این اطلّاعات آماری، ارزیابی در کلاس درس تأثیر بسزایی در تقویت مهارت گفتاری زبان آموزان که بازخورد و تشویق جزو مقولات ذهنی آنهاست، دارد. البته، پیشنهاد می شود در این زمینه تحقیقات بیشتری انجام شود.

هدف پژوهش بررسی تاثیر بازخورد معلم (نوشتاری و کلامی) در ارزشیابی های تکوینی بر خودکارآمدی و میزان استفاده از راهبردهای یادگیری خودتنظیم دانش آموزان بود. بدین منظور تعداد 66 دانش آموز به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و به طور تصادفی در گروه های آزمایش و کنترل قرار گرفتند.گروه ها عبارت بودند از گروه آزمایشی اول (دانش آموزانی که بعد از ارزشیابی های تکوینی بازخورد کتبی دریافت می کردند)، گروه آزمایشی دوم (دانش آموزانی که بعد از ارزشیابی های تکوینی بازخورد کلامی دریافت می کردند) و گروه کنترل. ابزارهای پژوهش، پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی مورگان و جینکس، خودکارآمدی عمومی شرر و پرسشنامه راهبردهای یادگیری خودتنظیم پنتریچ بودند. گروه های آزمایشی هر کدام به مدت 10 هفته بعد از ارزشیابی های تکوینی بر اساس مدل بازخورد اصلاحی باتلر و وین (1995) بازخورد دریافت کردند. در طی این دوره افراد گروه کنترل به روش سنتی بازخورد دریافت کردند. یافته ها نشان داد که آموزش منجر به ارتقای بیش تر خودکارآمدی و راهبردهای یادگیری خودتنظیم دانش آموزان گروه های آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است. بنابراین، روش های ارائه بازخورد، اثربخش و آموزش پذیر هستند و کارآمدی یادگیرندگان را در حوزه های انگیزشی و تحصیلی و بهره گیری بهتر از راهبردهای یادگیری خودتنظیم ارتقا می دهد.

هدف از این تحقیق تعیین تاثیر بازخورد ارزشیابی تکوینی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دختر پایه پنجم ابتدایی شهرستان میاندوآب بوده است. روش تحقیق در پژوهش حاضر شبه آزمایشی یا شبه تجربی بوده است و جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر پایه پنجم ابتدایی مدارس شهر و روستاهای میاندوآب که به تعداد 220 کلاس می باشد. از بین این کلاس ها 8 کلاس به روش خوشه ای و به طور تصادفی به عنوان نمونه آماری که 4 کلاس از شهر و 4 کلاس از روستا انتخاب شدند و جایگزینی کلاسها در دو گروه کنترل و آزمایش بصورت تصادفی انجام گرفت. سپس آزمون های پنجگانه از درس ریاضی پایه پنجم ابتدایی در طول نیمسال دوم 90-89 به منظور تعیین میزان تاثیر آزمون ها بر پیشرفت تحصیلی در درس ریاضی انجام شد. و برای سنجش پایایی آزمون ریاضی از آلفای کرونباخ استفاده شد و هم چنین ضریب پایایی آزمون فیلیپس و چک لیست از روش کودر ریچاردسون استفاده شد که پایایی آنها به ترتیب 0.84 و 0.96 بدست آمد. به منظور توصیف داده های بدست آمده از فنون آمار توصیفی (مانند تشکیل جداول توزیع پراکندگی معدل ترسیم نمودارها) استفاده شد و به منظور بررسی تاثیر بین متغیرها از آزمون t مستقل استفاده شد که کلیه فرایند تحلیل داده ها توسط نرم افزار SPSS17 انجام شد. نتایج نشان داد که: انجام ارزشیابی تکوینی در جریان نیمسال یا ترم در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در درس ریاضی پایه پنجم ابتدایی تاثیر بیش تری دارد و در بین گروه ها تفاوت معنی داری مشاهده شد. و هم چنین از نظر تسهیل آزمون پایانی (احساس راحتی در پاسخگویی به سوالات) در درس ریاضی پایه پنجم ابتدایی بین دانش آموزانی که آزمون های تکوینی برای آنها اجرا می شود با دانش آموزانی که برای آنها ارزشیابی تکوینی اجرا نمی شود تفاوت معنی داری وجود دارد و از نظر میزان کاهش ترس و اضطراب از امتحان ریاضی پایه پنجم ابتدایی بین دانش آموزانی که آزمون های تکوینی برای آنها اجرا می شود با دانش آموزانی که برای آنها ارزشیابی تکوینی اجرا نمی شود تفاوت معنی داری وجود دارد.

مقدمه: در فرآیند آموزش مداوم، پرستاران به عنوان یکی از مهمترین مخاطبان در محیط های بیمارستانی نیازمند توسعه آموزش و فراگیری به منظور ارتقا عملکرد خود هستند. پژوهش حاضر بر اساس نیاز یادگیری مناسب و عمیق پرستاران بخش مراقبت های ویژه به مهارت تفسیر گازهای خون شریانی در مراقبت از بیماران بدحال و تاثیر ارزیابی تکوینی همراه با ارائه بازخورد مناسب در ایجاد این مهارت انجام شده است.روش کار: این مطالعه یک پژوهش نیمه تجربی است که در آن، 90 نفر از پرستاران شاغل به کار در بخش های مراقبت های ویژه سه بیمارستان شرکت کردند. نمونه های این پژوهش به روش نمونه گیری در دسترس و بر اساس معیارهای ورود انتخاب شدند. مهارت تفسیر گازهای خون شریانی پرستاران قبل و بعد از اجرای مداخله آموزشی اندازه گیری شد. سپس یافته ها با کمک روش های آماری توصیفی و استنباطی توسط نرم افزار SPSS نسخه 16 تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: یافته ها نشان داد که میانگین نمرات پیش آزمون در گروه بازخورد کتبی شفاهی، در گروه بازخورد کتبی 12.93±2.27 و در گروه کنترل 12.43±2.51 بود. همچنین بین سه گروه در ابتدای مطالعه اختلاف معنی داری وجود نداشت (P=0.157)، و میانگین پس آزمون در گروه بازخورد کتبی شفاهی 20.33±1.58، و درگروه بازخورد کتبی 18.40±1.84، و در گروه کنترل 15.96±1.56 بود. پس از انجام مداخله میانگین نمرات گروه ها با هم اختلاف معنی داری داشت (P<0.001).نتیجه گیری: استفاده از ارزیابی تکوینی همراه با ارائه بازخورد کتبی و شفاهی در فراگیران، می تواند موجب بهبود مهارت تفسیر گازهای خون شریانی شود. بنابراین پیشنهاد می شود از ارزیابی تکوینی همراه با ارائه بازخورد کتبی و شفاهی در برنامه های آموزشی استفاده شود.

فیدبک (بازخورد) یکی از اجزای اساسی یادگیری و آموزش (به ویزه آموزش بالینی) است. در علوم مختلف از لحاظ تاریخی پیشینه طولانی دارد و در نوشته های بقراط و دیگر پزشکان معروف یونان مورد بحث قرار گرفته است. در حوزه آموزش پزشکی تعریف مورد توافق همگانی از بازخورد وجود ندارد. سه مفهوم در این خصوص وجود دارد، تعریف بازخورد به عنوان اطلاعات، واکنش در برگیرنده اطلاعات و چرخه ای که مشتمل بر هر دو بخش اطلاعات و واکنش است. با این وجود در اکثر متون آموزش پزشکی و علوم اجتماعی بازخورد معمولا تنها به عنوان اطلاعات در نظر گرفته می شود. بازخورد یک نقد عینی و آگاهانه و بدون قضاوت از عملکرد فراگیرنده است که با هدف بهبود مهارت های بالینی و به دو صورت تقویت کننده و اصلاح کننده صورت می گیرد. امروزه صاحب نظران معتقدند یک مربی اثربخش لازم است به طور منظم و مداوم بازخورد ارایه دهد. در واقع بازخورد نظرات و دیدگاه هایی است که پیرامون موضوعی خاص مطرح می شود. فراگیرنده می تواند از این نظرات در جهت بهبود کار خود بهره گیرد. با بازخورد، مشارکت دانشجو در فرایند یادگیری تسهیل می شود. دریافت بازخورد تجربه یادگیری و انگیزه یادگیرنده را تقویت کرده و فاصله بین عملکرد واقعی و عملکرد مطلوب را کاهش می دهد. بازخورد مناسب یادگیرنده را از میزان پیشرفتش و نیازهای یادگیری برای بهبود عملکردش آگاه می کند. در آموزش کادر بهداشتی درمانی، بازخورد به معنی اطلاعات ویژه در خصوص مقایسه عملکرد مشاهده شده فرد و عملکرد استاندارد است و با هدف بهبود عملکرد ارایه می شود. بازخورد می تواند رسمی یا غیررسمی، کلامی، شفاهی یا نوشتاری باشد و بدین سبب بخش جدایی ناپذیر فرایند یادگیری است. بازخورد می بایست به فراگیرنده کمک کند تا به سه سوال زیر پاسخ دهد: چه چیزی را می خواهم کسب کنم؟ تا کنون چقدر پیشرفت کرده ام؟ مرحله بعدی چه باید بکنم؟ بازخورد را در چهار سطح دسته بندی کرده اند که در مورد برخی تکالیف می تواند بر یکدیگر تاثیرگذار باشند: بازخورد مرتبط با تکلیف، بازخورد مرتبط با فرایند و خود تنظیمی؛ که هر سه سطح منجر به پیشرفت مثبت در جهت فهم عمیق تر می شود. سطح چهارم بازخورد، بازخورد به خود (در رابطه با خود) است که گاهی می تواند اثر منفی بر روی یادگیری داشته باشد، بطورمثال این که فرد به خود بگوید تو در انجام این کار چندان خوب نیستی که می تواند منجر به ذهنیت ثابت در فرد بشود. در بازخورد اطلاعاتی دریافت می کنیم که به ما کمک می کند تا پاسخ بعدی مان را شکل دهیم. در آموزش عالی، فقط دانستن این اطلاعات در مورد عملکرد فرد برای بازخورد موثر کافی نیست بلکه وجود انگیزه و داشتن موقعیت و فرصت برای فهمیدن نظرات و به کارگیری آن در بهبود عملکرد هم لازم است. در فرایند بازخورد در دانشگاه لایه های شناخت، عواطف و رفتار به صورت پررنگی دخیل هستند که فرایند را پیچیده تر می کنند لکن محور اساسی " تغییر در نتایج" متعاقب بازخورد، کماکان به قوت خود باقی است.

مطالعات پیشین نشان می دهد که بازخورد اصلاحی در عملکرد زبان آموزان تأثیر مثبتی دارد. پژوهش شبه-آزمایشی حاضر بر آن است تاثیر بازخورد اصلاحی بر نوشتار خود باز خورد دهندگان و دریافت کنندگان بازخورد اصلاحی را بسنجد. برای نیل به این هدف، 45 زبان آموز در 3 کلاس نگارش بازخورد دهندگان، دریافت کنندگان بازخورد و گروه گواه گمارده شدند. گروه اول آزمایشی، بر کاربرد ناصحیح حروف تعریف a/an، the و همچنین زمان گذشته در نوشته های دریافت کنندگان، بازخورد اصلاحی دادند. گروه دوم، باز خوردها را مرور کردند و در نوشته های بعدی خود بکار گرفتند و گروه سوم هیچ بازخورد اصلاحی ندادند و دریافت نکردند. پس از 4 هفته، پس آزمون بلافصل و 2 هفته بعد از آن پس آزمون تاخیری اجرا گردید. تحلیل داده های حاصل از پس آزمون های بلافصل و تاخیری حاکی از آن بود که گروه باز خورد دهندگان عملکرد بهتری نسبت به گروه دریافت کنندگان بازخورد اصلاحی داشتند. همچنین نتایج نشان داد که عملکرد هر دو گروه آزمایشی در استفاده از ساختارهای مورد هدف به صورت معنی داری بهتر از گروه گواه بود. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.